حجم : 4،316 مگابایت / فرمت wma / کلیپ صوتی

کلیپ تصویری از حضرت علامه حسن زاده در مورد حضرت زهرا سلام الله علیها

دانلود با ذکر صلوات

شب جمعه اول ماه رجب را لیله الرغائب می گویند. از برای آن عملی از حضرت رسول صلی الله علیه واله وارده شده با فضیلت بسیار. سید در اقبال و علامه در اجازه بنی زهره نقل کرده اند: از جمله فضیلت او آنکه گناهان بسیار به سبب او آمرزده شود و آنکه هر که این نماز را بگذارد، چون شب اول قبر او شود، حقتعالی بفرستد ثواب این نماز را بسوی او به نیکوترین صورتی با روی گشاده و درخشان و زیبان فصیح.

پس با وی گوید ای حبیب من بشارت باد ترا که نجات یافتی از هر شدت و سختی. گوید تو کیستی، به خدا سوگند که من روئی بهتر از روی تو ندیدم و کلامی شیرین تر از کلام تو نشنیده ام و بوئی بهتر از بوی تو نبوئیدم. گوید من ثواب آن نمازم که در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجای آوردی.آمدم امشب به نزد تو تا حق ترا ادا کنم و مونس تنهایی تو باشم. وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود من سایه بر سر تو خواهم افکند.در عرصه قیامت پس خوشحال باش که خیر از تو معدوم نخواهد شد هرگز

و کیفیت آنچنان است که روز پنجشنبه اول آن ماه را روزه میداری، چون شب جمعه داخل شود ما بین نماز مغرب و عشا دوازده رکعت نماز می گذاری، هر دو رکعت به یک سلام و در هر رکعت از آن یک مرتبه حمد و سه مرتبه انا انزلناه و دوازده مرتبه قل هو الله احد می خوانی و چون فارغ شدی از نماز،پس به سجده میروی و هفتاد مرتبه می گویی سبوح قدوس رب الملائکه و الروح. پس سر از سجده بر می داری و هفتاد مرتبه می گویی رب اغفر و ارحم و تجاوز عما تعلم انک انت العلی الاعظم. پس باز به سجده می روی و هفتاد مرتبه می گویی سبوح قدوس رب الملائکه و الروح. پس حاجت خود را طلب می کنی که انشاالله برآورده خواهد شد.

بدان نیز که در ماه رجب زیارت حضرت امام رضا (ع) مندوبست و اختصاصی دارد. چنانچه عمره در این ماه فضیلت دارد و روایت شده که تالی حج است در فضیلت و منقولست که جناب علی ابن حسین (ع) معتمر شده بود در ماه رجب و شبانه روز نماز در نزد کعبه می گذشت و پیوسته در سجده بود. در شب و روز این ذکر از آن حضرت شنیده می شد که در سجده می گفت : عظم الذنب من عبدک فلیحسن العفو من عندک.

دیدن همیشه خوب است

خواه دیدن آن زیبا یی ها باشد

خواه دیدن این زیبایی ها

شاید کلاسی که ما در آن درس می خوانیم از این هم ویران تر باشد...

شاید پای پوشی که با آن می خواهیم در صراط مستقیم قدم بر داریم
از این هم کهنه تر باشد...

شاید آب گوارایی که می نوشیم از این هم کثیف تر باشد...

شاید باری که بر دوشمان است از این هم سنگین تر باشد...

شاید صفای کودکیمان را اینجا ، جا گذاشته ایم...

شاید خانه آخرتمان از این بدتر است...

شاید مردم نتوانند از پشت شیشه های غبار گرفته ی ماشین هایشان ،
زیبایی و طراوت نوجوانیمان را ببینند...

شاید آنچه در دنیا می جستیم از این هم بی ارزش تر بود...

و شاید کودکی و پیری ما  را نیز اندوهی چنین فرا گرفته باشد...

چشم ها را باید شست...

حیا از خود حیا از خداست

«اَعوُذُ بِالله مِنَ الشَیطانِ الرَّجیم؛ بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم؛ اَلحَمدُ لِله رَبِّ العالَمین وَ صَلَی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَیِبینَ الطاهِرین وَ لَعنَهُ الله عَلی اَعدائِهِم اَجمَعین»

رُوَی عَن الصّادِقِ علیه‏السلام قال: «لا ایمانَ لِمَن لا حَیاءَ لَه» 

مروری بر مباحث گذشته

بحث ما راجع به حیاء بود. عرض کردم یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما ترویج بی‏حیایی است. در گذشته به مناسبت‏ها و روابط گوناگون، تقسیم‏بندی‏هایی برای حیاء گفتیم؛ از جمله آخرین تقسیم‏بندی ما در ارتباط با حیاء نسبت به شاهد و ناظر عملِ قبیح انسان است؛ لذا عرض کردم ما یک حیاء من الخلق داریم، یک حیاء من النفس داریم، یک حیاء من الملائکه، یک حیاء من اولیاء الله و یکی هم حیاء من الله داریم. در گذشته اینها را مختصری توضیح داده‏ام و حتّی در جلسه قبل درباره چگونگی حیاء من الله تا حدودی توضیح دادم و روایاتش را هم خواندم. این اقسام پنج گانه‏ای که برای حیاء گفتیم، همه برگرفته از روایات ما بود.

حالا چند سؤال مطرح است. یک؛ کدام ‏یک از اینها با ارزش‏تر است؟ دو؛ از نظر زیبایی کدام‏ یک از اینها زیباتر است؟ سه؛ از نظر کاربرد در سطح جامعه، کدام ‏یک از اینها کاربردی‏تر است؟

با ارزش‏ترین حیاء

اوّل سراغ ارزش اینها برویم. بحث در این است که در معارف ما، کدام یک از حیاء من الخلق، حیاء من النفس، حیاء من الله، از نظر ارزشی با ارزش‏تر است؟ قبل از اینکه وارد بحث شوم، مقدمتاً مسأله‏ای را یادآوری می‏کنم که ما گفتیم: در باب حیاء که همان حالت انکسار و انفعال روح در ربط با عملِ قبیح است، سه نکته مطرح است: یک؛ عاملِ عمل، دو؛ عمل و قُبحِ ناشی از عمل و سه؛ آن شاهدی که عمل قبیح را شهود می‏کند. اینها در باب مسأله حیاء وجود دارد. در مورد قبح نیز، ما هم قبح عقلی داریم، هم قبح شرعی داریم و هم قبح عرفی یعنی قبح متشرعه داریم.

یكی از اسرار نماز جماعت این است كه افراد اجتماع در محضر امام جماعت عدالت بیاموزند و اعتدال پیدا كنند.این، راهی است كه آنها را به خدا می رساند .
*ماموم كسی است كه نه خیلی از امام جلو بیفتد و نه خیلی عقب بیفتد. ماموم باید تابع امام باشد.لذا اسم آن را اقتدا گذاشته اند. اقتدا یعنی همان جایی كه امام پا گذاشت شما هم بلافاصله همان جا پا بگذارید . در اول فتوحات ابن عربی می گوید در مكاشفه ای پیامبر را مشاهده كردم كه فلانی سمت راست پیامبر بود و فلانی سمت چپ پیامبر بود و علی پشت سر او بود. بعضی ها از این نتیجه گرفتند كه ابن عربی سنی است . اما دقیقا برعكس است. در سوره حجرات به ما ادب قرآنی آموخته اند خدا فرموده هرگاه با پیامبر جایی می روید نه در عرض پیامبر قدم بردارید و نه جلوتر. پشت سر حضرت حركت كنید .
*‌ ما این طوری باید منتظر حضرت بقیه الله باشیم كه اگر یك روزی آقاجان تشریف آوردند هركسی برای خودش یك مغازه و بازار جداگانه باز نكند.. استادمان می فرمودند: افسوس! افسوس! كه هنوز حقیقت چهره دل آرای قرآن و روایات و اهل بیت خودش را به ما نشان نداده .
اگر ما نماز جماعت درست حسابی داشته باشیم واقعا جامعه مون اصلاح میشه .
البته مسئولیت امام جماعت هم سنگین است. می خواهد این جمع را رانندگی كند و در یك جاده پرخطر حمله كننده ی شیاطین ،‌ این جمعیت را پیش خدا ببرد.نه فقط خودش می خواهد برود بلكه یك جمعی را می خواهد ببرد .
بگذارید امام جلو بیفتد و همه تان یكپارچه سكوت محض در محضر او باشید و آنجایی هم كه باید 4 تا ذكر بگویید طوری بفرمایید كه مزاحم اطرافیان نشوید.
* ان شاالله توفیق داشته باشیم كه ما و امام جماعت اقتدا به حضرت صاحب داشته باشیم. درست است كه روی كره زمین افق ها مختلف است اما ان شاالله این نماز جماعت های عالم ماده همه به نماز جماعت عالم مثال برسند و یك حقیقت واحده ای را پیدا كند كه تما امام جماعت ها و امام جمعه ها و تمام مامومین همه با هم به امام زمان اقتدا كنند. اگر آن حضور پیدا شود خیلی مزه داره !!
*‌ درست است كه در هر كشوری مثلا شب قدر فرق دارد اما این قدر زمانی است در عالم مثال كه برود تما این زمان ها یك حقیقت می شوند . همه نماز جماعتهای مادی در نماز جماعت دهری جمع می شوند در ان نماز جماعت دهر، امام زمان امام جماعت است و همه در خدمت اوییم. كربلا هم در هنگام ظهر نماز جماعت خوانده شد .....

به گزارش خبرگزاری فارس از قزوین، آیت الله داوود صمدی آملی در مراسم نكوداشت علامه حسن حسن‌زاده آملی كه در تالار مركزی دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) قزوین برگزار شد، اظهار داشت: قزوین استان عالم‌پرور و بسیار دیرین و قدیمی اسلام و پایگاه مذهب جعفری تشیع است و برگزاری این مراسم جای تشكر از حوزه علمیه و امام جمعه قزوین دارد.
وی ادامه داد: این مراسم برای تكریم و تجلیل از مقام علمی و معنوی استاد عظیم‌الشأنی است كه عصاره و خلاصه همه بزرگان تاریخ و علمای سلف صالح هستند.
این شاگرد علامه حسن‌زاده آملی افزود: علامه حسن‌زاده آملی شخصیت بزرگی است كه علامه طباطبایی در خصوص ایشان فرمودند جز امام زمان كسی او را نشناخت و بنده این جمله را از دو شاهد شنیداری از زبان مبارك علامه طباطبایی نقل كردم.
وی عنوان داشت: امروز در سراسر جهان و ایران آنقدر علما و بزرگان، ائمه جمعه و كسانی هستند كه هر كدام مقداری از عمرشان را توفیق یافتند كه در دروس استاد حسن‌زاده آملی شركت كنند و هر كس به اندازه ذوق و عشقش بهره‌هایی گرفته است.
صمدی آملی تأكید كرد: بنده این سخن را در محضر ایشان نیز گفتم كه خداوند متعال ما را در عصری خلق كرد كه اگر از مقامات شریف انبیا و ائمه هوس و هوای آنها را داشتیم خداوند لطف كرد و علامه حسن‌زاده را به ما داد.
وی اعلام كرد: ایشان یك لطف الهی است كه می‌تواند آینه‌ای باشد برای تمام آنچه هوایش را داریم بشنویم و ببینیم ولی افسوس كه ایشان برای ما ناشناخته ماند، ایشان شخصیت بزرگ هستند به طوری كه می‌فرمایند من بنده فرمان‌بر آل پیامبر هستم و فرمودند كه من توحید، نبوت، امامت و حب اهل‌پیغمبر را از شیر مادر در فانی شدن در ولایت، چشیدم.
استاد حوزه علمیه قم تأكید كرد: این در حالی است كه ایشان زمانی كه كلاس دوم ابتدایی بودند، مادر خود را از دست دادند و می‌فرمودند دوستی من نسبت به پدر و مادرم برای این است كه موحد مخلص و فانی در ولایت بودند.
وی با اشاره به خاطره‌ای از علامه حسن‌زاده آملی توضیح داد: شخصی می‌فرمود كه سال اولی بود كه علامه حسن‌زاده آملی ملبس به لباس روحانیت شده و در مسجدی به منبر می‌رفتند كه با یكی از دوستان به جلسه منبر ایشان رفتیم و دیدیم طلبه جوانی آمد بالای منبر و بدون اینكه به كسی نگاه كند سخن گفت و بعد از پایان جلسه زمانی كه علت این نگاه نكردن را سئوال كردیم ایشان سكوت كردند.
صمدی آملی یادآور شد: این شخص می‌گوید حدود 50 سال از آن واقعه گذشت و روزی در منزل ایشان آن موضوع را مطرح كرده و علت سكوت را سئوال كردیم كه ایشان فرمودند آقا، آن زمان نمی‌توانستم بگویم اما اكنون كه مرد شده‌ای می‌توانم بگویم؛ من آن زمان آدم نمی‌دیدم تا نگاه كنم.
وی خطاب به طلاب تأكید كرد: برای اینكه بتوانیم مانند علمای بزرگ و برجسته شویم باید زحمت كشیده و سختی متحمل شویم و كسانی چون آیت‌الله بهجت، علامه حسن‌زاده آملی و... خون دل‌ها خوردند و زحمت كشیدند.
این شاگرد علامه حسن‌زاده آملی با اشاره به لزوم تعظیم در برابر استاد گفت: در محضر اساتید باید تعظیم و كرنش كرد و پایشان را بوسید و شما طلاب نیز همین روش را در حوزه‌ها داشته باشید

امام علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرمایند البلاء للولاء . سختی برای دوستان است. همه انبیا همین طور بودند با اینكه شبانه روز در دعا بودند اما تقریبا هیچ گاه مشكلاتشان حل نشد و هیچ روزی نشد كه آب خوش از گلویشان پایین برود. پیامبرمان هم می فرمایند كه هیچ پیامبری مثل من اذیت نشد.
باند همتانی هم هستند كه به خدا می گویند هركس خوشحالی و خنده می خواهد به او بده اما به من غم بده. چون خداست كه می خنداند و می گریاند پس او هم باید بدهد.
این را در مورد انبیا مشاهده فرمودید كه زندگی هیچ پیامبری بدون فراز و نشیب نبوده. حضرت نوح كه حدود 950 سال عمر كرد هم هیچ روز خوش ندید.
البته كسی كه غم می طلبد یك حوصله قوی هم می خواهد كه تحمل كند. جناب رسول الله نه در درون خانه امنیت داشتند و نه در بیرون از خانه. در درون خانه همیشه خانم ها جنجال داشتند. بعضی ها می گویند كه چرا پیامبر این همه ازدواج كرد اما قضیه برعكس شد و خانم ها بلای جان آقا شدند. آنچه در اذهان است كه آقا چقدر از این همه ازدواج هایش لذت برد برعكس است. لذت آقا موقعی بود كه خدیجه را داشت و تا اولی را داشت هیچ گاه ازدواج نكرد. امام علی هم همین طور. لذا بزرگان ما می فرمایند تا اولی را داری دومی را نگیر.
اگر مرد میدانی می توانی بروی در میدانی كه البلاء للولاء!!!
معمولا كسانی كه در سیر و سلوك راه می افتند همین ابتدای راه سختی ها به آنها روی می آورد لذا در مسیر عرفانی انحرافات هم زیاد است چون سختی ها زیاد است. سختیها تو را می سازند.تمام سختی ها را خاتم انبیا كشیدند و نتیجه اش این بود كه آنچه حق بود را به دقت طی كرد . این مسیری است كه هركس انتخابش كرد دریا دریا و بسته بسته برایش سختی ها پیش می آید. آنها كه اهل همت هستند به تعبیر اهل معرفت دنبال مرگ اسود هستند یعنی با روزگار سیاه می میرند . ( با درد و سختی)

بسم الله خیر الاسماء
در حیرتم كه چه نویسم ؟! روى سخنم با كیست ؟ با خفته است یا با بیدار؟ اگر با خفته است ، خفته را خفته كى كند بیدار؟ و اگر با بیدار است ، بیدار در كار خود است .
و انگهى نویسنده چه نویسد كه خود نامه سیاه و از دست خویش ، در فریاد است .